Εγγραφ στο newsletter
E-Mail 
/ 

 

 

Το Χορτοκπι στην Ελλδα (παλι και νο χωρι)

×Üñôçò_Íïìïý_ÊáâÜëáò_2.jpg
Το χωρι σμερα

Το σημεριν Χορτοκπι βρσκεται στον Δμο Ελευθεροπολης και εναι χτισμνο στους πρποδες του Παγγαου, δπλα στα Τενγη των Φιλππων. Απχει μλις 3 χλμ απ την Ελευθεροπολη και 17 χλμ απ την Καβλα.
 
Οι πρτοι κτοικοι ρθαν απ το Χορτοκπι της Ματσοκας του Πντου και εγκαταστθηκαν στο παλαι τορκικο χωρι Δρνοβα, που ταν χτισμνο σε υψμετρο 600 μτρων, σε μια καταπρσινη πλαγι του Παγγαου που θμιζε ντονα την αξχαστη χαμνη πατρδα.
Ακολοθησαν λλες οικογνειες απ τις περιοχς Λιβερς, Καπκιο, Δαναχας, Λαραχανς, Χαμουρ, Ανω Χορτοκοπου, Ποντλας και Αργυροπολης.
 
ταν οι πργονο μας ρθαν σε αυτν τον τπο, βρκαν μνο τορκικες τργλες και δε διθεταν σημαντικ κλρο, αφο εκενη την περοδο τα Τενγη των Φιλππων ταν να απραντο λος γεμτο κουνοπια. Αργτερα τα τενγη αυτ μετατρπηκαν σε μια γνιμη και καρποφρα γη, γεγονς που ανγκασε του κατοκους να μεταστεγαστον στο σημεριν χωρι, μετ το 1955, στε να βρσκονται δπλα στα χωρφια τους.
 
 Οι κτοικοι ντονα θρησκευμενοι και μη μπορντας να λησμονσουν την «Πατρδα», χτσανε με δικ τους ξοδα μα πανμορφη εκκλησα, αφιερωμνη στον γιο Ευγνιο τον Τραπεζοντιο.
Με την ντονη εργατικτητα που τους δικρινε κατφεραν να μετατρψουν συγκεκριμνη πλαγι του Παγγαου σε να πανμορφο χωρι με πολ φροντισμνα σπτια..
 
Πολ κοντ στο χωρι βρσκεται το Μοναστρι της Παναγας της Παγγαιτισσας και στο χρο του παλιο χωριο το Μοναστρι της Υπαπαντς.
 

Παρακτω παραθτουμε το κεμενο του συγγραφα Κωνσταντνου Νγδελη πως αναγρφεται στο Βιβλο

«Χορτοκπι … στα μονοπτια της μνμης»

 
Η να πατρδα...

"Στην αποβθρα, απ μακρι, φαινταν να ατλειωτο, ομοιμορφο μπουλοκι, δπλα στο τρνο που αγκομαχοσε δυνατ βγζοντας να πυκν μαρο καπν απ τα σωθικ του. Πλησισαμε με ανεπωτη περιργεια... Να δομε επιτλους , τι «τσεστια» νθρωποι εναι ετοτοι οι πρσφυγες, οι τουρκομερτες...

Μα ω θεο!

Τι εναι ετοτο μωρ!
 
νας μορφος γκος. νδρες, γυνακες, παιδι, ζεμπλια, δματα, οικοσκευς, να πργμα. τσι ανκατα. Τυλιγμνοι κουρελδες, πεινασμνοι, ρρωστοι, γεμτοι ζωφια, καταβεβλημνοι απ τον κματο, φαντσματα του εαυτο τους, αποστεωμνοι σκελετο. Μσκες τρμου, ατλειωτης υπομονς και προσμονς για κτι. Απλυτη ησυχα … κισμτ

     (απ το βιβλο του Κ. Νγδελη «στω  εις ενθμησιν»)
 
Και να που σαν ρθε η ρα του αποχωρισμο απ τα πτρια εδφη, ζητντας τη βοθεια του Θεο και του Αγου Ευγενου, τα κατφεραν για τα καλ. Μσα στη στεντητα του χρνου, την ατλειωτη ταλαιπωρα των κατοκων - προσφγων, την πενα και τις κακουχες και χωρς τη βοθεια σχεδν κανενς, βρθηκαν κομμτι τυχερο. Τους προτθηκε να μενουν στην περιοχ του Παγγαου, στις καταπρσινες πλαγις αυτο του αρχαου μα και πολτιμου ρους. δραξαν λοιπν την ευκαιρα και διαπστωσαν γργορα, σχεδν αμσως, πως εχαν να κνουν με μια περιοχ μοια και σχεδν δια με αυτν που αφκαν στα πρατα της οικουμνης.
 
Το διο ορειν, λες και η θε τχη τα καννισε τσι, περεργο μα και συνμα γοητευτικ παιχνδι, στε να συνεχσουν τι λλο, την γνωστ ασχολα του κτηνοτρφου, καταπρσινη γεμτη λογς λογς θερατα δνδρα, ρα φθονη ξυλεα για τους υλοτμους, γργαρο και καθαρ νερ και αλθεια, κατοικες στω και σε κακ κατσταση. Η ευκαιρα δδεται μνο μια φορ και τσι εγκαταστθηκαν στο χωρι Δρνοβα, ψηλ στις πλαγις του Παγγαου, σε ικανοποιητικ υψμετρο, το οποο εγκατλειψαν οι λλοι δυστυχες, της απ δω πλευρς. Τορκοι ανταλλξιμοι που και αυτο πραν το δρμο της προσφυγις, ξεριζθηκαν απ τις εστες τους...
 
Ανασκουμπθηκαν λοιπν για τα καλ και ρζωσαν στην ευλογημνη τοτη περιοχ. νδρες και γυνακες, νιοι και κρες απ την Τραπεζοντα, το Χορτοκπι, τα Λιβερ, τα Πλτανα, το Καπκιοι, τη Δανεαχα, τη Σκαλτα, το Χαμουρ, την Αγορσα, τη Λαραχαν, τη Χαβ, τη Γιαννντων, τη Γιαννακντων, την Κουνκα το Τσεβιζλοκ…. λοι μαζ για τον κοιν αγνα, την επιβωση της ρτσας... στησαν τα νοικοκυρι τους, καμαν νες οικογνειες, τμησαν τους πεθαμνους τους, μα προ παντς τους προσττες αγους της φυλς τους, την παρδοση. Και καταγμενοι λοι απ την αυτ περιοχ δωσαν, χρη στην ευφυστατη πρταση του αειμνστου δασκλου τους Αντνη Παπαδπουλου, το νομα Χορτοκ.πι στη να τους εστα. Που ο χος των κελαριστν νερν των ρυακιν, τα τιτιβσματα των πουλιν, οι βρυχηθμο των ζων του βουνο τους χιδευαν το νου, τη λογικ, το θυμικ… ταν σαν την πατρδα τους... Εναι η πατρδα τους. κλεισαν μσα στην καρδι τους τα αλησμνητα μρη, τις γεντειρες περιοχς, διατρησαν τις μνμες και πορεθηκαν προς τα εμπρς τηρντας αυτ που τους νωναν. Κοιν καταγωγ, γλσσα, παρδοση και πολιτισμ, θρησκεα και πστη, εθνικ ιδεδη. Με πρωτοπρους την πνευματικ διανηση του χωριο.
 
Τους δασκλους Παπαδπουλο Αντνη και Χωλδη Αναστασιο, πρωτεργτες της μρφωσης των μαθητν αλλ και φορες της συλλογικς ιστορικς τους μνμης. Προφορικ αλλ και με τα γραπτ τους κεμενα, με τον λγο αλλ και την πρξη, κατγραψαν, αλλ και μεταλαμπδευσαν στην να γενι ζωνταν τη μνμη της ευλογημνης ρτσας τους, των αρετν της φυλς τους, τους μθους και τις δοξασες. Σε κθε κφραση της κοινωνικς αλλ και πολιτιστικς ζως. Ζωνταν παραδεγματα θρρους, δημιουργας, κφρασης.
Γιατ πραγματικ ττοιους ανθρπους θελαν μετ το σοκ της καταστροφς και τις ταλαιπωρες της ατλειωτης πορεας …
 
Γιατ αλθεια, πς να πψεις να διαλογζεσαι πνω στη μορα του λαο σου, ενς λαο, ταν εσαι κομμτι του και ταν, τηρουμνων των αναλογιν, εξακολουθες να αγωνζεσαι, να ελπζεις, να προχωρς, να ματνεις, να βουτς στο πνθος και πλι να ρχνεσαι στον αγνα … Ενς λαο που αινες τρα αφνει βαθι χαραγμνα τα δημιουργματ του στο χρο και στο χρνο, αγνοε τις θελλες των καιρν, αντιπαλεει με μτρο να αδικοπο αγνα.

Και πορεθηκαν για τα καλ τη ζω τους, ενσωματθηκαν εκολα και γργορα στη να πατρδα, λπαιναν με το αμα τους τη μνα γη. Οι διοι σχεδν νθρωποι, μεταλαμπδευση μιας ολκερης νοοτροπας, μεταφτευση αλβητου ενς πανρχαιου πολιτισμο. Και στα χρνια που πρασαν προσφεραν πολλ σε κθε εππεδο, σε κθε τομα της ανθρπινης δραστηριτητας. Στη γεωργα, στην κτηνοτροφα, στο εμπριο, στα γρμματα και τις τχνες, στην πατρδα. Ανσυχα πνεματα της δημιουργας και προκοπς, πντα και παντο παρντες, σε κθε κλεσμα της φυλς. Στο πος της Αλβανας, στην αντσταση κατ της τριπλς κατοχς, στην ανασυγκρτηση της πατρδας. Εκε και πντα πρωτοπροι. σπου …

σπου στη δεκαετα του ’50 και συγκεκριμνα απ το 1952 ρχισε σταδιακ, σιγ και χωρς φορια εναι αλθεια, η να μετεγκατσταση του χωριο. Το κατβασμα μιας ολκερης κοιντητας απ το βουν προς τον κμπο, στα χαμηλτερα μρη. Μια κνηση στρατηγικς σημασας που εχε να κμει με την καθημεριντητα, τις ασχολες τους, μα συνμα το χρονοβρο και κοπιαστικ ανεβοκατβασμα λων. τσι λοιπν ξανακτσθηκε χαμηλτερα, πνω απ το δημσιο δρμο Καβλας – Σερρν, κοντ στη μεγλη Εθνικ αρτηρα. Σε μια πανμορφη περιοχ, διαμντι πραγματικ, κοντ στους κμβους της παραγωγικς διαδικασας, με υποδομς νου τπου, χρος δημιουργας και προκοπς.

Φλε αναγνστη, διαβτη της ιστορας … Το Χορτοκπι της πατρδας δεν υπρχει πια, μα δεν «σβησε» ποτ απ την καρδι μας… Ο ορεινς οικισμς της προσφυγις «παραμερσθηκε», μα δεν «χθηκε …». Ζει και θα ζει πντα μσα μας  …

Μα σαν περνς απ τα μρη μας μενε να ξαποστσεις, μια ανσα να πρεις, τον αγρα του Πντου να γευθες. Και να εσαι ββαιος πως οι χαμογελαστο νθρωποι που θα δεις χουν στην καρδι τους παντοτιν την πατρδα …
 

 

 

 

 

 

 

   μας